/ Story

ทำไมเด็กคอมต้องไป “ค่าย” - สิ่งที่เรียนรู้จาก JWC

“ค่าย” เป็นสิ่งที่เด็กเก่งหลายๆคนมักจะผ่านมาครับ ไม่เอาค่ายลูกเสือนะ ค่ายวิชาการครับ ในที่นี้จะขอเจาะจง “เด็กคอม” แล้วกัน ตอนแรกผมไม่รู้หรอกว่าการไปค่ายมันดียังไง แล้วทำไมต้องไป ล่าสุดผมได้ไปค่าย Junior Webmaster Camp ครับ เป็นค่ายที่ดีมากค่ายหนึ่งเพราะ founder ของค่ายโหดมาก คือเป็นระดับประเทศกันทั้งนั้น

ทำงานกับคนที่ไม่เคยรู้จัก

เด็กคอม หลายๆ คนเชื่อว่ามีสังคมเป็นของตัวเอง ยิ่ง geek มากเท่าไหร่ก็จะยิ่งมีกลุ่มเล็กลงเท่านั้น ยิ่งเฉพาะเจาะจงเป็นเพื่อนที่เหมือนกับตัวเอง อาจจะมี “ชมรมคอมพิวเตอร์” ในโรงเรียน เวลาไปแข่งก็จะไปกับเพื่อนๆในกลุ่ม ซึ่ง “รู้ใจ รู้แนวทาง” มีหัวหน้ากลุ่มคือคนเก่งสุด คอยสอนกันไล่กันเป็นทอดๆ พี่สอนน้อง น้องสอนพี่บ้าง … แต่! เวลามาค่าย ทุกอย่างกลับกันครับ เราได้มาอยู่กับคนที่ไม่รู้จัก แต่ละคนนิยามความ “เก่ง” ในรูปแบบของตัวเอง ไม่มีใครรู้พื้นหลังของกันและกัน แต่เรามาอยู่ร่วมกัน เรามาทำงานร่วมกัน โดยมีจุดประสงค์เพื่อ “ปรับทัศนคติเข้าหากัน” ให้ไปในแนวทางเดียวกัน ผมเชื่อว่า แต่ละคนเป็นระดับเด็กคอมแนวหน้าของโรงเรียนทั้งนั้นครับ การที่มาเจอกันแบบนี้ ถ้าไม่มีการปรับตัวเข้าหากันยอมรับกัน รับรองมีค่ายบึ้มครับ

เพราะสิ่งอื่นที่เหนือกว่าชัยชนะ ก็คือ “การมองไปทางเดียวกัน” นั่นเองครับ แม้ว่าจะโดนสับแหลกจากกรรมการ แต่อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่คนที่พึ่งจะรู้จักกันมองมันออกมาในทิศทางเดียวกันครับ

เจอตัวจริงซะบ้าง

เด็กคอมในไทยมีไม่กี่คนหรอกครับ บางคนเราอาจจะเคยเห็นหน้าเขา อาจจะเคยอ่าน Blog อ่าน Tweet หรือเห็นกด like Page ต่างๆ อันนี้สนุกครับ ได้มาเจอตัวจริงของกันและกัน ได้แลกเปลี่ยนทัศนะกัน คุยเรื่องผลงานเรื่องต่างๆ แล้วเราจะได้โมเม้นต์ที่แบบ “เห้ย เป็นเจ้าของเว็บนี้เหรอ เคยอ่านๆ” แบบนี้แหละครับ ฟินสุดๆ ภูมิใจครับเวลามีคนพูดว่า “ตัวจริงเป็นแบบนี้นี่เอง”

สร้าง Connection

กลับมาแล้วเราได้สร้างสังคมหรือเข้าเป็นส่วนรวมของสังคม เด็กคอม มากขึ้น สนุกแน่เพราะเราจะได้คุยกับเพื่อนที่เป็นเหมือนๆเราชอบสิ่งเหมือนๆเรา
บางทีการที่เรานั่งอยู่ที่บ้าน กดดูกลุ่ม community ต่างๆ มันไม่ได้อารมณ์เหมือนกับมาเจอกันแล้วกลับมารู้จักกันนะครับ

ใช้ MacBook แล้วไม่ถูกมองว่าอวดรวยเพราะเป็นเรื่องปกติ

ข้อนี้ขำๆครับ คิดว่าหลายคนคงเคยเจอ การที่เรานิ่งพิมพ์คอมพิวเตอร์โดยที่มี logo Apple สว่างจ้า บาดสายตาคนเดินผ่านไปผ่านมา นำมาซึ่งการหมั่นไส้ครับ มองว่าแหม่ ไฮโซ อวดรวย ตังค์เหลือใช้ แต่พอมาค่ายแล้ว MacBook กลายเป็นเรื่องธรรมดาครับ เพราะลักษณะสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อการทำงาน ทั้งการออกแบบ การเขียนโปรแกรม รวมถึงการทำรูป ทำวีดีโอต่างๆ ซอฟแวร์เฉพาะๆที่ทำมาสำหรับ Mac อย่าง Xcode, Sketch หรืออื่นๆ ก็เป็นอีกหนึ่งหนึ่งในหลายๆอย่างที่ตอบโจทย์เด็กคอมที่สุด แต่เวลาคนมองเราจากข้างหลังเขาไม่ได้มองจอครับ โค้ดห้าร้อยบรรทัด ที่จอเราเขาไม่ได้สนใจหรอกครับ แต่คุณจะได้คำพูดที่ว่า “เห้ยยย รวยว่ะแก” มาแทน ทั้งๆที่อยากจะทุ่มด้วย MacBook แล้วบอกว่า “ฉันเก็บเงินอดข้าวแทบตาย เพื่อ MacBook นะ”

เรียนรู้สิ่งที่โรงเรียนไม่ได้สอน

เบื่อใช่มั้ยครับ เวลาเรียนอะไรจากโรงเรียนแล้วแบบ “เห้ย นี่มันโปรแกรมสิบปีที่แล้วนะ” หรือ “ไม่มีใครเขาทำแบบนี้แล้วนะ” ครับ เวลาอยู่ในค่ายเราจะได้เรียนรู้สิ่งที่มันใช้ได้จริง และเป็นสิ่งที่ควรรู้จริงๆ สำหรับ JWC ที่ผมไปมา ผมไม่เคยพูดคำว่า “สอนเพื่อไร” เลยครับ คือเนื้อหาโดนใจและ “ทันสมัย” มาก ที่ผมปลื้มคือ ฟอนต์สุขุมวิท ตัดใหม่ ที่เป็นที่นิยมมาก ทั้งในเว็บ ในสไลด์ ในเอกสารต่างๆ ส่วนเหตุผลก็ .. ย้อนไปดูข้อข้างบนครับ

แก้ปัญหาของตัวเอง

อันนี้มาจากข้อแรกครับ เป็นเรื่องที่สำคัญ ใครๆก็เก่งได้ แต่การจะเก่งควรเป็นที่ยอมรับของทุกคน เพราะคนอื่นเขาก็ เก่งในแบบของเขาเองเหมือนกัน การที่มาสร้างผลงานต่างๆร่วมกันจะทำให้เห็นถึงข้อเสียของตัวเองในด้านต่างๆครับ มันอาจจะทำให้งานติดขัดบ้าง ทำให้คนอื่นเดือดร้อนมาก แต่ทุกคนก็ “ให้อภัย” อาจจะผิดพลาดจนฉุดให้คนอื่นสะดุดบ้าง แต่ทุกคนก็เข้าใจ เพราะทุกอย่างมันคือส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ นี่ไม่ใช่ค่ายเอาเป็นเอาตาย แต่เป็นค่ายที่ให้โอกาสทุกคนเติบโตร่วมกันครับ

ข้อแรกและข้อสุดท้าย คือสิ่งที่สอนผมได้ดีมากในค่ายครับ :​ )
อยากจะขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ ทุกคนที่มาใช้ชีวิตร่วมกัน สร้างสิ่งดีๆ ร่วมกัน ทำให้เด็กคนนึงได้เติบโตขึ้นอีกเยอะครับ

JWC7 ก็จบไปแล้ว ปีนี้พบกับ JWC8 สามารถอ่านรายละเอียดได้ที่ Junior Webmaster Camp #8